داره بارون میاد اما دلم آروم نیست... بارون نم نم بهاری که باید فرح بخش باشه و پر نشاط با صدای زوزه باد و هر از گاهی به هم خوردن اشیایی که در فضا با باد جا به جا می شن حس ترسناکی به خودش می گیره... دلم می خواست مثل همیشه که بارون میومد کنار پنجره باز چشمهام رو می بستم و دلم رو به بارون می سپردم و می گذاشتم قطره های بارون صورتم رو بشوره و مدام یاد این شعر بیفتم که "تا از همه گناهان و دروغ شسته شوم" اما هیچکدوم از اینها اتفاق نمی افته... نشسته ام رو به روی این صفحه سفید و دلم پشت میله های سرد است و سنگهای مرمر سفید و بی روح و با خودم مدام تکرار می کنم "شاید این جمعه بیاید، شاید"... این شایدها رو برای ما گفتن... برای دلهای منتظرمون که انگار مهر انتظار از روز ازل بهش حک شده... تفال زدم به حافظ.... دلم می خواست خبر خوشی بشنوم... دلم می خواست فکر کنم که همین امروز و فردا روزهای خوب و روشن می رسه... اما این شعر آمد که "شراب تلخ می خواهم که مرد افکن بود زورش/ که تا یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش"... من هیچی نمی خوام از خدا جز اینکه دلها شاد باشن.. که کسی از عزیزی دور نمونه... که کسی دلش نگیره... آقای قادری عزیز،‌ ای کاش کسی خبر آزادیتون رو بهم می داد تا اقلا یک کمی آروم می گرفتم... گرچه دلم برای همیشه آنجا پشت دیوارهای دلتنگی جا مانده...