فکر کنم افسرده ام! حال و حوصله ی آدمها را ندارم... دلم نمی خواهد با کسی دمخور شوم... قبلا گاهی حال و روزم مثل این روزها می شد... اما فقط گاهی... حالا انقدر در تنهایی خودم فرو رفته ام که گاهی حتی دیگر نمی توانم برای دیگران فیلم بازی کنم... حرف زدنم نمی آید... با کسی حرفی ندارم و انقدر این سکوت درونی ام سنگین شده که نمی توانم باری از دوشش بردارم... من می مانم و سکوتهای پی در پی... تنهایی های مدام و این دنیای مجازی که در آن کسی از تو توقع صحبت کردن ندارد... هر کس می آید چیزی می نویسد و می رود و تو اصلا لازم نیست برای شنیدن دیگران هم صحبت شان شوی... انقدر در این دنیا غرق شده ام که زندگی در دنیای معمولی عذابم می دهد... عده ای فکر می کنند انسان مغروری هستم که دوست ندارم با دیگران دمخور شوم و عده ای فکر می کنند رازهای بزرگی دارم که آنها را برای واگویی رازها قابل نمی دانم... پیش ترها خیلی که به این حال و روز می افتادم مدتی را به فیلم دیدن و خیال بافی می گذراندم و بعد حالم کم کم خوب می شد... خوب می دانستم کلاس زبان و صحبت به زبانی بیگانه، بیان احساساتم را راحت می کند... اما حالا چند روز پیش که دوباره برای فراموش کردن حس انزوا و کم صحبتی راهی کلاس زبان شدم تا شاید با توسل به این حربه به جمع آدمها برگردم و شروع کنم به حرف زدن دیدم که اجبار برای حرف زدن نفسم را بند می آورد... تمام طول کلاس به استرس گذشت... به خیال بافی هایی که هیچ کدام از زمان های ماضی و استمراری و بعید و ... در آن جایی نداشت... باز هم من بودم و خودم و دنیای تنهایی هایم... دوستانی که دیگر نیستند... کاری که سرمایه زندگی ام بود و وجود ندارد.. دلتنگی هایی که مدام روحم را می جورد و می جود! من بودم و خودم و بار فشار عصبی شدید و لکنت زبان!